Zes jaar Praedinius

Written by
Geschreven door Jantijn Anema

Zes jaar lang was het Praedinius een belangrijk decor van mijn leven. Die akte is inmiddels afgelopen. Het decor is opgevouwen en in dozen gestopt. Maar de tekst zit nog altijd in mijn hoofd.

De eerste stappen door de hal aan de Turfsingel herinner ik mij goed. Als ik daaraan denk zie ik veel licht en lijkt het alsof ik daar in mijn eentje liep, zonder de tientallen anderen die eens kwamen kijken op de open dag. In de les leerde ik later dat de Engelsen zoiets een epiphany noemen.

Misschien heb ik die herinnering te zeer geromantiseerd. Het Praedinius is veel dingen, maar niet een Aards dependance van de Hemel waar de leerlingen op roze wolkjes door zuilengangen naar lokaal T21 zweven. Maar waarvoor de school erkenning toekomt, is het feit dat zij zich zo eenvoudig laat romantiseren. Daar hoef je bepaald geen Walt Disney voor te heten. Het gaat vanzelf, alsof je een pagina omslaat van de Odyssee.

Waar hem dat in zit? De ligging aan de Groningse gracht en de karakteristieke gebouwen (ook zonder zuilengangen de moeite waard) spelen een rol. Maar belangrijker: de mensen. De leerlingen die uit alle hoeken van de samenleving vandaan komen om het plusquam perfectum te automatiseren. En de docenten die zich over hen bekommeren, maar die hen ook vrijlaten. Samen creëren ze een sfeer die inspireert, en waarin ‘je thuis voelen’ zoiets is als ademhalen: iets wat je doet.

Je merkt het als je alumni van andere scholen ontmoet. Zij hopen nooit meer een stap in hun oude kantine te zetten, oud-Praedinianen missen school een beetje. Ze komen langs om rond te hangen.

De Odyssee heb ik nooit gelezen, maar ik weet dat het over een reis gaat. En over een zoektocht, de zoektocht van Odysseus naar zichzelf. Hij moest daar tien jaar voor ronddollen over de wereld; wij kunnen gewoon naar het Praedinius gaan.

Onlangs kwam ik erachter dat de wijsheid uit het oog, uit het hart afkomstig is uit de Odyssee.

Ten aanzien van het Praedinius heb ik grote twijfels bij dat credo.